Poëzie is kinderspel (Lucebert – audio)

lucebert foto

over het krakende ei
dwaalt een hemelse bode
op zoek naar zijn antipode
en dat zijt gij

mogelijk dat men op zulk een kleine schaal
niet denken kan het maakt nijdig
of men is verveeld dus veel te veilig
dan is men verloren voor de poëzie

u rest slechts een troost ligt gij op sterven
gij verveelt u dan ook niet
en plotseling kan dan pop en bal
laat herinnerd u laten weten
dit was ik en dat was het heelal

Tekst: Lucebert: Herfst der muziek
De Bezige Bij, 2009
Foto: Kunstuitleen

Video van Lucebert’s recitatie van Schimmenspel


◄║►

Briefje

De dood is overvloed
ruimte om te dwarrelen
gedragen maar lichtjes
te landen op schouders die
lijden aan huidhars

ogen ontheemd en
handen versleten voor
aankomst al vallen stil
de voeten van vermoeid
starende pelgrims

drijf jouw hart door
bloedbanen van beleving
naar een enkele druppel
waarheid toe te dienen
waar verdwazing kleeft

wij doden ons zorgsgewijs
en onzeker elkaar belastend
door vreugdeloos te vergeten
hoe vitaal ons doorstroomt
oudste kloppendheid

laat de wereld van wrakhout
jou serveren een edeler vlot
zodat kanalen gaan vonken
diep en hoog van vurige volheid
cultuurdwang kalmerend

wie materie teelt
ontmoet destructie dus
vier jouw voorraad vorstengoud
voldoende om te bevruchten
je woeste bodembron.

Bron: gedel.nl, reeks Oersteen/Bebodemd
Ook te beluisteren in de podcast Vuurvocht


◄║►

Ontwaand

Tussen de dubbele waan
van zelfbedrog en onmacht
ontspringt gods glimlach
vrijmoedig in elk mensenhart

het doet goed
als dolgunnend gezelschap
ons vreugdevol stuurt
op steeds doellozer pad

van alle voedsel onderweg
is er geen krachtiger hap
dan hartverwarmend notiesap
uit vorstelijk vertrouwen

zo zijn we doodnormaal
gestart en stilletjes voorzien
achterwaarts voorgoed voltooiend
deze dysfunctionele thuiskomst

nog vóór de gids is uitgesproken
luistert niemand meer
naar wat profetisch
achterhaald de ruimte vult

ook zonder bemoedigende tongen
zijn wij al intiemer mens
want overal bespoeld ontwaakt
en opent zich ons magisch weefsel

naadloos groot of klein
dit allerwonderlijkst verfijnen
vindt plaats vóór willekeur
van droom en vleesverwerking

wat echt is drijft niet weg
maar wordt gedragen
in de oude heilige stroom
van liefdevol ontgrenzen

die jou blakende levenskern
donders goed doet voelen
hoe diepst bedoeld
wij vrij zijn.

Bron: gedel.nl,
reeks Dharmium/Zeggelings
Ook te beluisteren in de podcast Vuurvocht


◄║►

Zen

bad zen

Uitbundig braaf schrijf je
haiku’s op de frisgewassen
rug van de meester

met enig geluk
griezelt hij ontdaan
van zo’n kater

later samen wandelend
waardeer je het puffen
in zijn tred.

Bron: Gedel reeks Lediging
Foto: Wabisabi


◄║►